Mijn oom, de broer van mijn vader is overleden.
Het is een verdrietige dag als hij wordt begraven. Want wat wordt hij gemist.
Ik wil graag naar de begrafenis om mee te leven met mijn tante, neven en nichten. Maar ik vind het ook spannend. De eerste begrafenis na die van Laura.
De dingen die voorbij komen, zullen raken aan mijn eigen verdriet. En mijn eigen verdriet wil ik voor deze paar uur liever niet op de voorgrond. Ik ga niet voor mezelf, maar om mee te leven en mijn oom te herdenken. Maar zal dat me lukken?
Op de begraafplaats stortregent het. Maar even daarna breekt de zon weer schitterend door. De kinderen planten bloembollen bij het graf, als teken van het nieuwe leven dat ook mijn oom te wachten staat.
Als ik naar huis rijd regent het weer. Maar de zon schijnt ook. Voor me zie ik een regenboog. Feller en feller wordt hij en de hele rit naar huis is hij te zien. Als ik op de plek ben waar de boog eerst te zien was, staat hij een stuk verderop nog aan de hemel. De regenboog gaat met me mee.
Wat is het bijzonder om juist op deze dag de regenboog die zo'n grote betekenis heeft te mogen zien.
God laat weten dat hij er is.
De boog gaat met me mee helemaal tot aan mijn huis. Als ik de straat in rijd is hij er nog steeds.
Vaak vraag ik me af hoe lang het nog moet duren dat ik verdrietig ben. En met mij andere mensen.
Waarom dingen gaan zoals ze gaan.
Waarom ik na Lennard ook Laura moest verliezen.
Waarom mijn verdriet zo groot moet zijn.
Ik krijg geen antwoord en ik kan het niet begrijpen.
Maar hoewel mijn verdriet nog even groot is word ik toch getroost door die regenboog.
Hij ging de hele weg met me mee.
Al heb ik veel vragen en krijg ik geen antwoorden, vandaag zag ik dat God met me meegaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten