Vanmorgen heb ik een afspraak bij de psycholoog. Met grote regelmaat ga ik naar haar toe. Ik kan haar hulp erg goed gebruiken. Hoewel ik het heel fijn vind om naar haar toe te gaan, kom ik daar niet voor de gezelligheid.
Het gebeurt vaak dat ik erg verdrietig ben als ik bij haar vandaan kom.
Ook vandaag is zo'n dag, waarop ik daarom verder niet veel plan. Waarop ik de tijd neem om na te denken over wat we besproken hebben.
Wat ik juist wel doe is naar het graf van Laura gaan.
Als ik daar ben, geef ik de planten water. Ik loop een aantal keer heen en weer om de gieter te vullen. Als ik voor de tweede keer bij het kraantje ben, zie ik in mijn ooghoek wat bewegen en hoor ik iets ritselen in de heg. Daar zit een roodborstje op maar twee meter afstand.
Ik ga op het bankje zitten en wacht geduldig af wat er gaat gebeuren. Het kleine vogeltje komt voorzichtige naar me toe, maar verschuilt zich dan weer in de heg.
Als ik wat water op de grond laat lopen komt hij toch weer nieuwsgierig terug.
Na een poosje stil wachten komt het roodborstje tot op een halve meter bij me vandaan en neemt een paar hapjes van het water.
Ik ben verbaasd en verwonderd.
Dit kleine schuwe vogeltje komt op een dag als deze zó dicht bij me in de buurt. Alsof hij me een beetje wil troosten op zijn dunne pootjes en met zijn kleine kraaloogjes.
Een klein vriendje voor mij, op deze dag waarop ik het zwaar heb.
Roodborstjes zijn zielevogels.
BeantwoordenVerwijderen🐤
Verwijderen