"Hoe gaat het?" Die vraag krijg ik nog steeds regelmatig. Of voorzichtig: "Gaat het al een beetje beter?"
Inmiddels is het bijna negen maanden geleden dat Laura overleed.
Negen maanden, het lijkt al zo lang!
Al die dagen dat ik haar niet zag en hoorde. Al die dagen dat ze niet meer in mjjn leven is....
Een lange aaneengesloten rij van dagen zonder mijn Lautje.... hoe ben ik ze doorgekomen?
Het is letterlijk dag voor dag leven. En elke dag laten komen zoals hij komt. Per dag bepalen wat ik ga doen en kijken wat wel lukt en wat niet. Voor nu de beste manier om de tijd door te komen.
Het is net zo lang als de negen maanden van de zwangerschap waarin ik Laura bij me droeg.
Een periode, waarin ik toeleefde naar haar komst. En er naar verlangde om haar in mijn armen te sluiten.
Negen maanden lijken lang, maar ook weer niet. De rouw om Laura is nog steeds vers en rauw. Het voelt nog als de dag van gisteren dat ze hier rondliep.
Negen maanden is genoeg tijd om je voor te bereiden op de komst van een kind. Maar niet voldoende om te wennen aan het idee dat ze er nooit meer zal zijn. Dat ik haar nooit meer in min armen zal sluiten. Ik denk dat dat nooit zal wennen.
Soms vind ik het nog steeds ongelooflijk dat ze er niet meer is. Als ik naar haar foto kijk denk ik wel eens: "Nu is het afgelopen met deze verkeerde grap. Kom maar weer terug!"
Voorzichtig ga ik volgende week weer voor een aantal uren als hersteld aan het werk, en daarnaast ga ik op arbeidstherapeutische basis mijn uren uitbreiden.
Daaruit kan je niet de conclusie trekken dat het beter gaat.
Want beter gaat het nog niet. Het rouwen om Laura kent heel veel aspecten of fasen. En elk aspect kent zijn eigen rouw en verdriet. Soms is het even een paar dagen wat rustiger in mjjn hoofd. Lijkt het iets lichter te zijn.
Maar elke keer is er weer een nieuwe ontdekking of confrontatie waardoor de rouw zich verdiept en oplaait. Ik verwacht dat dat de komende tijd nog wel zo zal blijven. Dat het niet beter wordt en dat het verdriet om Laura nog lang zo heftig zal aanvoelen.
Ik merk wel dat er dingen veranderen. Zo heb ik voor het eerst sinds Laura overleed weer een boek gelezen. Het lukte me om me te kunnen concentreren.
En het werken dat ik weer oppak is een stap de goede kant op.
Langzaamaan neem ik steeds meer deel aan het gewone leven, vind ik een modus om het in te passen in mijn wereld van rouw.
Het lijkt soms aan de buitenkant alsof het beter gaat.
Maar het verdriet om Laura is onverminderd groot.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten