Alles wat ik nog voor Laura kan doen wil ik goed doen. Het kan maar één keer, dus ik denk goed na over wat en hoe. De afgelopen week heb ik bedankjes gebracht bij iedereen die geholpen heeft tijdens, of een aandeel heeft gehad op en rond de begrafenis. Natuurlijk wil ik niemand vergeten dus ik vraag een lijstje aan de koster.
Wat hebben er veel mensen geholpen! Ik had zelf geen idee wie dat allemaal waren. Op die dag lag mijn focus vooral bij Laura en dat we haar moesten begraven. Het zet me stil bij de mensen die geholpen hebben, waardoor ik er goed op terug kan kijken.
Ik maak voor iedereen een mooi hartje en schrijf er een kaartje bij. Als het klaar is breng ik ze in gedeeltes rond. Het voelt goed om dit te kunnen doen. Maar het voelt ook verdrietig. Ik wil dat het klaar is, maar ook niet.
Er zijn nog zo weinig dingen die ik voor Laura kan doen, en als dit ook gedaan is komt het nooit meer terug.
Er blijft elke keer minder over op mijn to-do list en er komt niets meer bij. Het maakt dat het voelt alsof Laura hiermee verder weg raakt. En dat is wat ik helemaal niet wil.
Toch is het wel goed om dit gedaan te hebben. Het is een klein onderdeeltje in het rouwproces. Uiteindelijk wil ik verder komen, en mijn leven weer kunnen oppakken. Daarom was dit goed; een klein stapje op het pad van rouw.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten