30 Maart. Geen woorden voor.

Nog één dag, dan is het 31 maart. De geboortedag van Laura.
Al weken lang houdt het me bezig. Eerst onbewust maar naar mate de tijd vordert steeds bewuster.
Het maakt dat ik niet goed in mijn vel zit.  Er is veel chaos in mijn hoofd.

Herinneringen aan Laura, van het begin tot aan het einde van haar leven komen door elkaar heen in mijn denken, als filmbeelden die slecht gemonteerd zijn. Ze lopen in elkaar over en ze houden me dag en nacht bezig.

Daarbij heb ik ook nog een drukke week wat de chaos doet toenemen. Deels door omstandigheden maar ook door mijn eigen planning.

Ik wil deze dag gaan markeren. Maar hoe?  Ik bedenk veel maar weet ook dat het niet werkt als ik de hele dag ga vastleggen. Ik wil van alles maar ook niets.

Er is maar één ding waarvan ik zeker weet dat ik wil. En dat is dat Laura hier nog is en dat we haar verjaardag gewoon kunnen vieren. Net als de afgelopen 19 jaren.

Het enige wat ik echt zou willen is onmogelijk. Mijn lieve meisje is hier niet meer.
De dag dat ze 20 jaar zal worden zal niet komen, terwijl ze 20 jaar geleden wel is geboren. En dat is niet bij elkaar te brengen.

Het is bitter en pijnlijk om te beseffen dat we haar verjaardag niet meer kunnen vieren. Ik kan het niet goed omschrijven hoe het voelt.
Leegte, een gat, een grote wond en diep gemis. Ik kan de juiste woorden niet vinden.
Er zijn geen woorden voor dit verdriet.