23 maart. Stille zaterdag...

Over een week is het de geboortedag van Laura.

20 Jaar geleden werd ze op een hele vroege ochtend geboren. Wat was ik blij met haar en super trots, ik kon niet geloven dat ik na 2 jongens nu een dochter had.

Lautje was een mooie meid en dat is ze altijd gebleven. Het is zo jammer dat ze dat zelf niet kon zien.

Vaak konden we rond haar verjaardag voor de eerste keer een broodje eten in de tuin tussen de middag, of kon ze zonder jas buiten spelen, omdat het één van de eerste warme lentedagen was.

We vierden haar verjaardagsfeestjes voor de familie tegelijk met Harrold zijn verjaardag, die twee dagen later jarig is. Het is voor hem een hard gelag dat hij nu niet meer samen met Laura jarig is.

Ik organiseerde de feestjes met haar vriendinnen die bij haar in de klas zaten waarbij ze genoot van de aandacht en de cadeautjes die ze kreeg. En ik probeerde vaak iets leuks te maken van de traktatie op school, wat voor haar al genieten op zich was.

Elk jaar kocht ik natuurlijk een cadeautje voor haar. Soms was het moeilijk om te bedenken wat ik haar zou geven, maar vaak niet. Het was heerlijk om dit voor haar te doen en van tevoren te bedenken hoe blij ze zou zijn met wat ze kreeg.

Laura vond het, toen ze iets ouder werd, leuk om zelf de taarten te bakken en die taarten werden dan ook gemaakt: Bokkenpootjes taart of biggetjes-in-de-modder taart…. Het kon niet gek of lekker genoeg.

Het zijn allemaal bitterzoete herinneringen die me verdrietig maken, maar die toch ook zo fijn zijn om op te halen.

Dit jaar moeten we deze dag voor het eerst gaan doorbrengen zonder Laura. Ik hoef geen cadeautje te bedenken voor haar en er komen geen slingers in huis te hangen.

Laura wordt geen 20. Als ik er aan denk maakt het me nog verdrietiger dan ik al was. Wat zal het leeg en kaal zijn. Wat doet het veel pijn om haar haar hier niet meer te hebben en niet te kunnen vieren dat ze een jaar ouder is geworden. Want dat gaat niet gebeuren.

Deze weken voor haar geboortedag zijn moeilijk om door te komen. Ik moet er vaak aan denken hoe we de dag zullen moeten doorbrengen. Wat we zullen gaan doen. Of ik wel of geen taartje ga maken. Ik heb geen idee wat ik op die dag zelf prettig zou vinden en wat ik aan kan. Daarom probeer ik de invulling een klein beetje los te laten. En de dag te laten komen zoals hij komt.

Laura’s  geboortedag valt dit jaar in het paasweekeind. Op een zaterdag.

Op stille zaterdag….

Het is zo symbolisch als ik dit bedenk. Want wat zal het stil zijn op zaterdag 31 maart….