Het overlijden van Laura heeft invloed op allerlei dingen in het dagelijks leven. Soms zie ik het aankomen dat iets moeilijk zal zijn, maar er zijn ook dingen waarbij ik het niet aan zie komen. Ik kan me er dan niet tegen wapenen en daardoor komt het hard binnen.
In deze week zijn er een aantal mensen van mijm familie jarig waar ik een kaartje naar toe wil sturen. Ik ga het niet redden om naar de verjaardag zelf te gaan. Dan is een kaartje een manier om laten weten dat ik aan hen denk.
Ik zoek de kaartjes uit voor mijn nichtje en schoonzusje en schrijf ze. Tot nu toe niet veel bijzonders.
Maar dan komt het moment dat ik onze namen onder aan wil zetten, en ga ik onderuit... Want bijna schrijf ik Laura haar naam er gedachteloos bij....
Maar Laura is er niet meer. Ik kan haar naam niet meer zomaar opschrijven alsof er niets gebeurd is. Het voelt alsof ze er niet meer bij zou horen als ik haar naam weglaat, terwijl ze dat weldegelijk doet.
Het niet meer opschrijven van haar naam bepaalt me me bij het feit dat mijn lieve meisje niet meer leeft. Het komt binnen als de harde werkelijkheid.
Als ik het niet doe mis ik haar naam, mijn vingers jeuken als het ware om daar toch "Laura" neer te zetten.
Als ik het wel doe klopt het ook van geen kant. Het voelt gewoon nooit goed, wat ik ook doe.
Het riedeltje met: Harold, Wydo en Laura schreef ik al ruim 6 jaar en ik was er aan gewend geraakt om Lennard zijn naam niet meer aan het rijtje toe te voegen. Hoewel ook dat nog elke keer een beetje stak als ik zijn naam weg liet. En nu moet ik ook Laura haar naam weglaten.
Het is pijnlijk om niet meer gedachteloos een kaartje te kunnen sturen. Ook in dit soort ogenschijnlijk kleine dingen word ik bepaald bij het feit dat Laura er niet meer is.
Ik kan er voor kiezen om géén kaartje te sturen. Dat vind ik niet leuk voor degene die jarig is.
Ik kan er ook voor kiezen om Laura haar naam wél te noemen. Bijvoorbeeld door het zinnetje : ' Met Laura in ons hart' , er bij te zetten. Maar om daar een meisje dat 8 jaar wordt mee te belasten, vind ik geen goed idee.
Laura helemaal weglaten voelt voor mij heel erg onaf, alsof ik haar zelf te kort doe. Ze hoort er nog zo bij!
Ik schrijf het kaartje af, en onderteken het met de namen van mij en de jongens.
Achterop de enveloppe staan twee hartjes. Eén voor Lau en één voor Len ❤💙
❤️
BeantwoordenVerwijderen❤️
BeantwoordenVerwijderenAch lieve Petra...xxx
BeantwoordenVerwijderen