24 maart. Een verdrietige, moeilijke maar toch ook mooie middag.

In het jaar dat ik in de kliniek in Almere kwam, om Laura te bezoeken en voor gesprekken, heb ik soms iets meegekregen van de jongeren die daar opgenomen waren.
Hoewel ik heel weinig wist van hun problematiek, was het genoeg om te begrijpen dat deze jongeren stuk voor stuk vastgelopen waren in hun nog jonge leven. 

Het ging en gaat me erg aan het hart om dit te zien en te bedenken hoeveel leed er al in een jong mensenleven plaats gevonden kan hebben en misgegaan kan zijn.

Het zijn over het algemeen jongeren, net als elke andere jongere die niet is opgenomen, maar die de pech hebben gehad dat ze om verschillende redenen tijdelijk geen deel kunnen nemen aan het gewone leven. Ze zijn niet gek of gestoord maar er zit al veel in hun rugzak en moeten daarom hulp krijgen.

Jongeren die hun eigen sociale omgeving daardoor moeten missen maar die nog steeds gewoon jongeren zijn met smart phones, muziek en huiswerk. Die interesses en hobby's hebben. Die normaal een gesprek met je kunnen voeren en toewerken naar een tijd na de opname.

Laura had in Almere een vriendin. Meer dan een half jaar lang waren ze samen in de kliniek en deelden ze lief en leed. Het was het leed waarom ze daar waren en met het lief probeerden ze er daar ook nog wat van te maken.

Laura en haar vriendin waren in die korte tijd hartsvriendinnen geworden. Ze hebben erg veel steun aan elkaar gehad.

In de afgelopen maanden heb ik nog af en toe contact met deze lieve meid. Ze heeft het erg zwaar na het overlijden van Laura en zou graag een keer naar haar graf willen. Omdat ze nog opgenomen is, is het niet vanzelfsprekend dat ze dit zomaar even kan doen.

Daarom haal ik haar op een middag op en bezoek ik met haar het graf van Laura.

We praten wat onderweg en dat gaat best goed, al kennen we elkaar niet zo goed. Maar Laura is de verbindende factor en daardoor gaat het vrij makkelijk.

We staan samen bij het graf van Laura en ik loop een rondje over de begraafplaats om haar ook even zelf de tijd te gunnen. Daarna drinken we nog even een warm glas thee bij mij thuis, om even bij te komen. We praten over Laura en halen herinneringen op. We huilen en lachen om Laura. En vertellen elkaar hoe we haar missen.

Het is een verdrietige moeilijke middag voor haar. Toch heeft ze geen spijt. Rouwen doet heel veel pijn maar het moet gebeuren. Wat een dappere meid! Ik hoop dat ik haar hierbij een klein stukje heb kunnen helpen in haar eigen rouwproces.