Ik ben al heel vroeg wakker, ruim voor 5 uur kan ik niet meer slapen. Het is ongeveer dezelfde tijd als waarop Laura 20 jaar geleden werd geboren in het ziekenhuis in Zevenaar.
De vogels fluiten. Ik luister er naar, net als op die ochtend toen ik zo ontzettend blij was met mijn meisje.
Nu huil ik omdat ze er vandaag niet meer is.
Ik ga na een paar uur mijn bed uit, hoewel het nog vroeg is. En maak een mooi hart van bloemen voor Laura.
Daarna ga ik -nog steeds in alle vroegte- naar de begraafplaats.
Ik loop daar. De zon schijnt door de ochtendnevel en maakt mooie banen van licht. De vogels fluiten ook hier, ze trakteren me op een prachtig ochtendconcert dat klinkt tussen de bomen.
Het is rustig en vredig. Het klopt niet met hoe ik me voel. Maar toch is het fijn om hier in alle rust te kunnen zijn. Behalve het geluid van de vogels is het stil.
Stil op deze stille zaterdag, waarop de stem van mijn meisje niet zal klinken.
Ik leg mijn hart bij Laura's graf.
Ik huil omdat ik haar zo mis.
Omdat ze hier nog had moeten zijn.
Omdat ik nog zoveel tegen haar had willen zeggen.
Ik huil omdat ze geen 20 jaar heeft mogen worden.
Ik huil....
In het hart zitten 19 roze rozen, voor elke verjaardag van Laura één.
De 20e, witte roos is voor vandaag, de eerste keer dat ze haar verjaardag hier niet meer viert.
Er tussenin zit gipskruid, als de mooie herinneringen die ik aan haar heb.
Om het hart heen zit hedera die mijn liefde voor Laura weer geeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten