12 mei. Na een half jaar: Tussen de rouw en het leven oppakken.

12 mei. Het is een half jaar geleden dat Laura is overleden.

Aan de ene kant nog maar zo kort... Het is nog als de dag van gisteren dat de schok van haar overlijden me stil deed staan in de tijd.

Het rouwen om mijn lieve meisje is een enorm karwei dat ik dag voor dag doe.
Het is een periode van grote chaos omdat mijn hele wereld op zijn kop staat.

Van onnoemelijk verdriet waarmee ik vaak geen raad weet. Ik kan er met gemak alle dagen van de week mee vullen. Want Laura is er altijd. In mijn hoofd, in mijn huis en overal waar ik kom. De rouw om haar heeft beslag gelegd op mijn leven. En voorlopig zal dit nog zo blijven.

Als ik elke dag apart tel, lijkt het ook een eeuwigheid dat halve jaar. De dagen rijgen zich aaneen. Een lange lange rij van dagen die gevuld zijn met (het verlies van) Laura.
Al een half jaar lang.

Elke dag opstaan met het besef dat ze er ook deze dag niet bij zal zijn. En elke avond weer naar bed gaan zonder dat Laura er was.

Elke dag is er één waarop ik haar ontzettend mis. Het maakt de dagen zwaar en verdrietig. Het maakt dat ik er tegen op zie om de dag te beginnen en waarbij ik mezelf er toe moet zetten om iets te gaan doen.

Ik zou zomaar nog een half jaar kunnen vullen met alleen het rouwen om Laura.  Mijn wereld is nog steeds niet veel groter dan het verliezen van mijn meisje. Alles in me vraagt er om om daar mee bezig te zijn.

Maar de wereld om me heen gaat verder. In het afgelopen halve jaar en ook in de tijd die komen gaat. Alles gaat door en ik sta stil.

Ondanks dat ik altijd wel zou willen blijven stilstaan bij Laura, wil ik toch zelf weer deel gaan nemen aan de wereld.
Omdat ik weet dat dat beter voor me is en ik verder wil in mijn leven.
Omdat ik niet in een soort impasse wil raken
Omdat mijn leven nu uit Laura bestaat, maar ik zelf ook een leven heb. Een leven waarin ik opnieuw moet zoeken naar hoe ik het moet leven.

Het is een gevecht tussen gevoel en verstand.
Tussen het bezig willen zijn met Laura en me ergens anders op gaan richten en concentreren.
Een gevecht om de chaos in mijn hoofd op re ruimen en stil te willen blijven staan bij de brokstukken die achterbleven nadat ze er niet meer was.

Ik wil stil blijven staan bij alles wat Laura is en was. Dat is wat mijn gevoel me ingeeft. Tegelijk wil ik weer verder leren kijken en de draad gaan opakken. Dat is wat mijn verstand me zegt.

Het is de kunst om het verstand en het gevoel bij elkaar te gaan krijgen en op die manier verder te gaan.
En bij alles wat ik doe zal laura voortdurend in mijn gedachten zijn. Vaak op de voorgrond en soms iets meer naar achteren.

Wat mis ik mijn lieve Laura.
Al een half jaar lang...
Het is een gevecht ...