Moederdag...
Weer een dag waarop ik geconfronteerd word met het gemis van mijn kinderen.
Toen Lennard was overleden en het moederdag werd overviel het me. Ik had het van tevoren niet bedacht hoe groot de impact van het missen van hem op deze dag zou zijn.
Nu ben ik wel voorbereid. Al was het alleen al door de reclame op de tv en in de folders die me er al weken op wijzen. Zoete tafereeltjes van moeders met hun kinderen. Ze geven me een bittere bijsmaak door het gemis dat hierdoor benadrukt word.
Ik weet al hoe het voelt om een kind te missen op moederdag. En wat het met me doet. Het doet pijn en het maakt me verdrietig. Wat zou ik ze nog graag een knuffel willen geven of zomaar gezellig samen zijn.
Laura liet op moederdag extra merken dat ze van me hield. Ze wilde dan van alles voor me doen en ik mocht lekker zitten niksen en doen wat ik zelf wilde. Zo lief! Ze stond op tijd op en maakte een lekker ontbijtje op bed voor me. Vaak kocht ze iets met chocola als kadootje.
Van Lennard lag er vaak een kadootje in de box. Dat hadden ze op het dagverblijf voor hem en dus ook voor mij gemaakt. Een aantal van die kadootje heb ik nog steeds bewaard.
Vandaag moeten de jongens aan het werk en zijn er geen kinderen thuis. Wat zal het stil zijn. Hoe ga ik de dag doorbrengen?
Ik kan niets beters doen dan vandaag naar mijn eigen moeder gaan. Ik besef hoe waardevol het is als je kinderen er gewoon zijn op een dag als deze.
Mijn moeder heeft mij nog en ik heb haar.
Ik koop een klein kadootje om haar te verwennen. En om haar te laten weten dat ik van haar houd.
Ik kan niets beters doen dan vandaag naar het graf van mijn kinderen gaan.
Op moederdag....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten