7 mei. Eens komt de grote zomer

Wat is het prachtig weer deze week.

De zon schijnt de hele dag en het lijkt wel midden zomer. De lucht is heel helder blauw en steekt af tegen het heldere frisse groen van de nog jonge blaadjes aan de struiken en de bomen. De natuur barst uit zijn voegen en de vogels fluiten waardoor het zomerse gevoel nog sterker wordt.
De mensen lijken meteen een stuk vrolijker. Als ik in de tuin zit hoor ik soms de geluiden van het strand een klein stukje verderop.

Ik ben blij met het mooie weer. Ook ik houd van de zomer, de zon en de warmte die daar bij hoort. Meestal krijg ik meer energie van de lange lichte dagen.

Maar dit jaar kan ik er niet voluit van genieten. Over het lichte van het zomerweer hangt een dikke grijze mist van rouw.
Het contrast tussen hoe ik me voel en hoe het er buiten uit ziet is te groot. Het verlies van Laura staat mijlen ver af van het vrolijke dat bij de zomer past.

Ik zit in de tuin en luister naar de geluiden die bij de zomer horen. Het doet pijn. 
De frisse heldere kleuren van het nieuwe leven in de natuur staan in schril contrast met het sterven van Laura.

De tranen springen in mijn ogen en ik huil omdat mijn meisje er niet meer is. Ik voel de warme zon op mijn huid. Het is heerlijk, maar van binnen voel ik de koude pijn omdat Laura het niet meer mee maakt. Ik wil dat ze er gewoon wél is. Dat ze ook had kunnen genieten van het mooie weer.
En dat ik dat samen met haar deed.

De rouw om Laura is er altijd. Niets helpt om het minder erg te laten zijn. Het missen van haar zit overal in, zelfs in het mooie zomerweer. Het hele jaar door zal ik moeten ervaren dat Laura er niet meer bij is. Alle seizoenen komen voorbij. Maar in de heerlijke zomertijd lijkt het missen het meeste pijn te doen.

Eens komt de grote zomer...