Ik loop onder de groene bomen zoals ze alleen maar in mei groen kunnen zijn. De zon schijnt en het is lekker warm. Soms ga ik even op een bankje zitten om letterlijk tot rust te komen.
Van binnen is het niet rustig. Het stormt en ik ben uit balans door het verlies van Laura.
Ik huil omdat ik haar zo mis. Omdat er niets meer aan te doen is en ik mijn meisje op geen enkele manier terug kan krijgen. Het voelt machteloos. Het is zo onomkeerbaar.
Wat moet ik vaak huilen als ik alleen al richting haar graf loop. En als ik even later kijk naar de foto die daar staat. Als ik er aan denk dat ik haar hier moest begraven en haar nooit neer zal zien.
Wat wordt er veel gehuild op deze plek. Zoveel mensen liggen er al begraven in de korte tijd dat deze begraafplaats er is. Zoveel achterblijvers die moeten leven met gemis en verdriet...
Wat hebben er veel tranen gestroomd en stromen er nog steeds als mensen het graf van hun geliefden bezoeken.
Zoveel ...
Nadat ik bij Laura haar graf ben geweest loop ik door naar het veldje waar Lennard ligt begraven.
In het midden staat een boom.
De boom staat deze maand net als veel andere bomen in bloei. Maar deze boom is bijzonder. De bloeiwijze maakt dat er door mijn tranen heen een glimlach komt.
God heeft deze boom zo gemaakt dat de bloemen op kleine zakdoekjes lijken. Ze hangen daar nu in de boom als kleine troostdoekjes.
Elk jaar in mei hangen de zakdoekjes bij het graf van Lennard. Door deze boom laat God zien dat Hij er is als ik verdrietig ben en geeft Hij me een beetje troost.
De Nederlandse naam
van deze boom is 'Zakdoekjesboom' of Vaantjesboom. (De officiële naam: Davina Involucrata)
Zo bijzonder dat je in al je verdriet je nog de wonderen van Gods schepping mag zien en daar ondanks alles en met een traan dit een glimlach op je gezicht geeft. Wat fijn dat dit jou ook gegeven wordt. 😘
BeantwoordenVerwijderen