2 mei. De laatste gesprekken in Almere.

Voor de laatste keer rijd ik naar de kliniek in Almere. Ik heb er twee gesprekken.

In de afgelopen weken heb ik gemerkt dat ik toe ben aan het afronden van het contact dat er nog liep met de behandelaren van Laura. Ik heb daarom gevraagd om een afsluitend gesprek met twee van Laura’s therapeuten.

Het is fijn om te merken dat er nog zo veel tijd voor me wordt vrij gemaakt. En om te merken dat Laura nog lang niet vergeten is. Ze was daar echt Laura en zeker niet zomaar een cliënt.
De laatste vragen die ik heb worden beantwoord. En we praten over de afgelopen tijd. Natuurlijk is Laura vooral waar het over gaat.

Een jaar lang ben ik via Laura veel in gesprek met hen geweest. De turbulente periode die we door maakten heeft ook impact gehad op mijn leven en we hebben samen opgelopen.

Daardoor ben ik me op een bepaalde manier aan hen gaan hechten. Ze zijn voor mij met Laura verbonden. Het valt me zwaar om afscheid te nemen.

Toch is het goed om de gesprekken daar nu af te sluiten. 

Het afscheid van deze mensen is voor mij ook afscheid van Laura.

Ik sluit een periode af en daarmee verbreek ik weer een lijntje dat naar Laura leidt. Dat maakt het moeilijk voor me. Het doet pijn.

Ik loop een rondje om de kliniek om alles even te laten bezinken en me voor te bereiden op het volgende gesprek. Ik zie vanaf de buitenkant de verschillende kamers die 'van haar' waren 

Ik loop de straten door waar Laura ook vaak liep.  Zomaar voor een wandeling of om boodschappen te doen voor op de groep. Ik stel me voor hoe ze zich voelde. Hoe haar leven hier was, met veel stress somberheid en angst. Het is verdrietig om te bedenken dat ze het laatste jaar zo heeft doorgebracht.

Dan neem ik weer plaats in de wachtruimte, in afwachting van wat komen gaat. Ik ben gespannen omdat ik heb afgesproken met de twee hulpverleners die Laura hebben gereanimeerd.

Ik geef aan dat ik álles wil weten ook al is het confronterend. Hoe heftig het ook is. Voor mij is het belangrijk dat ik de gebeurtenissen van dat uur als een puzzel in elkaar kan leggen.

Ik wil weten hoe het met mijn meisje is gegaan en hoe ze haar hebben aangetroffen. Hoe lang het heeft geduurd en hoe het verder ging.

Ze vertellen me wat er gebeurde, ik zie het als in een film voor me. Ik krijg beelden bij wat ik hoor.

Als ik later weer terug rijd denk ik aan Laura. Ik vind het zo erg dat ze alleen is gestorven. Dat ik geen afscheid van haar heb kunnen nemen. Ik vind het verschrikkelijk dat dit voor haar de enige optie was om verlost te worden van haar ellendige gevoel.

’s Avonds móet ik nog even naar de begraafplaats. Naar de plek waar Laura's lichaam is begraven. Ik vind haar er niet terug, maar ik kan daar even aandacht aan haar geven.

Als ik weer naar huis fiets met de zon in mijn rug zie ik een donkere lucht voor me.

En even later, heel helder, een klein stukje van de regenboog.

Het is maar een klein stukje. Maar genoeg om te bedenken dat Laura daar is, in de hemel. Dat het nu goed met haar gaat. Beter dan ze het hier ooit had kunnen krijgen.

Genoeg om op te merken dat God er is die me laat weten dat Hij er voor mij is, nu ik me zo verdrietig voel.