20 januari 2019 - Ik leef in twee werelden.

Ik leef in twee werelden.
De wereld van rouw en de gewone wereld van alle dag.

De wereld van rouw is er altijd en overal. In mijn hoofd gaat het rouwen door en door. Ik kan het niet uitzetten, ik moét rouwen en mijn leven er op aanpassen, of ik wil of niet.

Altijd is er meer of minder het schrijnende gemis van Laura, in elke situatie waar ik kom, voel ik dat zij er niet bij is, dat zij het niet meemaakt.
Altijd voel ik het verdriet van het verliezen van haar en het weten dat ze er in de toekomst niet bij zal zijn. Het kost enorm veel energie, maar als ik het niet doe, en ik niet toegeef aan de behoefte om te rouwen, word ik onrustig, down en nog verdrietiger dan ik al was.
De rouw verbindt me met Laura, maar leert me ook hoe ik verder moet gaan zonder haar.

Tegelijk leef ik in de wereld waar alles doorgaat, en heb ik mijn sociale contacten, mijn werk en mijn dagelijkst bezigheden. Ik weet, dat als ik daar geen deel aan neem, ik alleen in mijn kleine wereld van rouw blijf staan, dat ik misschien niet verder kom.

Mijn leven zal dan altijd en alleen bestaan uit rouwen.

Dat is iets wat ik niet wil.

Uiteindelijk wil ik verder komen, doorgaan, vooruit gaan. Léven…!
 Maar hoé? Hoe moe ik dat doen, als in dat leven Laura zal ontbreken? Als ik haar niet fysiek bij me heb en geen nieuwe herinneringen met haar zal maken?

Wanneer ik thuis ben, hoef ik me alleen maar te focussen op de wereld van rouw. Het is één wereld waar ik mee bezig ben, en eerlijk gezegd, al een enorme klus om elke dag in te leven.

Als ik me waag in de ‘gewone’ wereld, waar ik me niet alleen kan concentreren op de rouw, maar me daarnaast ook bezig moet houden met wat er om me heen gebeurt, vergt dit nog meer energie. Ik moet de twee werelden samen zien te leven

Het is voor elke keer weer proberen hoe het gaat. Ik maak steeds een keuze om wel of niet ergens heen te gaan en te ervaren of ik de twee werelden voor even tegelijk aankan. Soms gaat het goed en ben ik blij dat het is gelukt. De andere keer lukt het niet, en kost het me extra veel energie. Vooral als hetgeen waar ik me mee bezig ‘moet’ houden mijlenver afstaat van de wereld van rouw die er altijd is. En dat gebeurt eigenlijk bijna altijd. 

Het is zoeken naar en elke keer weer opnieuw ervaren hoe het is om die twee werelden tegelijk te leven. Het is een puzzel om het leven in te passen in mijn wereld van rouw.