Hoe breng je een dag door die bij voorbaat al anders zal verlopen dan je ooit had bedacht of gewild?
De dag waarop Laura 20 jaar had moeten worden...
Het blijft zoeken naar wat fijn is en naar wat ik wil. Maar ook naar wat de jongens willen.
Niets doen is in elk geval niet oké want het zou in de eerste plaats geen recht doen aan Laura. En ook ons zelf zou het geen goed doen om deze dag niet te markeren.
Nadat ik in de vroege ochtend al naar de begraafplaats ben geweest, rommelen we de ochtend een beetje aan. De gewone dingen die we anders ook zouden doen. Een boodschap en een beetje opruimen in huis. Er komt een lieve vriendin langs om me te steunen en er even voor me te zijn.
En ik huil. Ik huil de hele ochtend en kan niet stoppen.
Ik mis mijn meisje zo op deze dag waarop ze jarig had moeten zijn....
Later gaan Wydo en ik naar de haven om een plekje in te richten als aandenken aan Laura.
In de middag komt er familie. Samen met hen gaan we nog een keer naar de begraafplaats. Het is goed om dit met elkaar te doen.
Om Laura te gedenken en ons verdriet te delen.
Om met elkaar op de plek te staan waar we haar lichaam hebben gebracht en afscheid hebben moeten menen van haar.
Om over haar te praten en over hoe we haar missen.
Om een bloem neer te leggen voor Laura als klein eerbetoon en teken van aandacht hebben voor haar.
Om ons verdriet te uiten door te huilen of te zwijgen.
Het is stil daar. En de zon schijnt. We komen er even tot rust door letterlijk stil te staan bij Laura.
We eten 's avonds patat. Je kon Laura geen groter plezier doen dan door patat op het menu te zetten. Daarbij heb ik echt geen zin om te gaan koken. Dus dit is een prima keuze. En gek genoeg smaakt het ons ook nog.
Wat is het fijn om op deze dag zo veel lieve mensen om ons heen te weten. In de vorm van onze familie, maar ook heel veel andere mensen denken aan mij en de jongens.
Er komt een flinke stapel kaarten door de brievenbus met heel veel lieve woorden er op.
Ik lees elke keer weer dat mensen voor ons bidden. Wat doet dat goed. De herhaling van dit zinnetje: 'Ik bid voor je', blijft hangen in mijn hoofd. Het maakt dat ik niet vergeet dat God er ook deze dag bij is.
Ik krijg meelevende appjes, en aan het eind van de dag staat de kamer vol bloemen die mensen meenemen of komen brengen.
Het voelt als een warme deken, zóveel meeleven. Het raakt me.
's Avonds zijn we heel moe en houden we het rustig.
Het was een moeilijke en verdrietige dag. We hebben aan Laura gedacht en haar geboortedag gemarkeerd.
Het was verdrietig, ik had het zo graag anders gewild.
Maar het was toch een goede dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten