Een stille week is het. Niet omdat er geen mensen voor me zijn, maar een soort verstilling binnen in me, terwijl ik terug keer naar die week van vorig jaar, die ook stil was. Die hele laatste week heb ik Laura niet meer gezien.
Het was de stilte voor de storm die kwam. De storm van rouw en verlies. Van verdriet en bitter missen.
Storm in mijn leven, niet voor de eerste keer.
Ik heb veel mensen om me heen. Ze lopen met me mee in die storm, op allerlei manieren. Samen op gaan, soms een lang stuk, soms maar even. Maar al is het een klein stukje, het maakt dat ik die storm weer even kan trotseren, of gewoon kan laten razen en hem kan ondergaan.
Zó is het met het verdriet. Het is er en ik moet het laten gebeuren.
Moeilijke dagen zijn het. Ik heb er al lang tegenop gezien. De herinneringen dringen zich nu steeds meer aan me op, worden weer levendiger. Ik reconstrueer steeds weer die laatste dagen en dag.
Maar ook de tijd van het jaar, de kortere dagen, de lichtinval, de herfst met het vallende blad, geeft de sfeer van toen weer waardoor het terugbeleven nóg intenser wordt.
Zwaar was het het, hele jaar. Omdat het verdriet om mijn lieve Laura zo groot is. En omdat het missen van haar niet minder is geworden.
Het is een donkere tijd. Zo voelt het vaak. Maar soms is er letterlijk licht aan de hemel waardoor ik toch kan zien dat God er is.
Vandaag aan het einde van de dag stond daar weer die mooie regenboog, als ik die zie weet ik dat God er is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten