Het is zondag, een week voor de sterfdatum van Laura.
Vorig jaar op deze zondag, een week voordat ze stierf heb ik mijn meisje voor de laatste keer in leven gezien. Ik moet er vandaag steeds aan terug denken.
Ik voel de pijn en het heimwee van het missen.
Ik haalde haar die ochtend op uit de kliniek en samen met Wydo zijn we bij mijn moeder geweest. Ook zij en mijn broer zagen Laura die dag voor het laatst, terwijl ze nog leefde.
Als we het geweten hadden....
Laura hield zich daar bijzonder goed. Ze was in staat om belangstellend met mijn moeder te praten en even te helpen in de keuken. Maar weer op de terugweg in de auto merkte ik dat het bezoek haar erg had vermoeid. En dat ze zich enorm had ingespannen om zichzelf zoveel beter voor te doen dan dat ze zich voelde.
Het was de bedoeling dat ik Laura het volgende weekend weer zou opzoeken in de kliniek, maar dat heeft ze later die week afgezegd.
Zou ze het bewust hebben gedaan? Om afstand te scheppen?
Afstand die ze nodig had om haar plan uit te voeren? Ik zal het nooit zeker weten.
Ik denk terug aan die zondag. Toen ze voor het laatst bij me in de auto zat en ik haar bij het afscheid een knuffel gaf, zoals ik altijd deed als ik haar terug bracht. Ik probeerde haar nog maar een keer moed in te spreken. En hoop te laten zien voor de toekomst.
Niet wetende dat het de allerlaatste keer zou zijn dat ik mijn armen om haar heen had, haar hoorde praten, zag en voelde.
Ik dacht dat ik haar een week later weer zou zien.
Een week later... zag ik haar inderdaad. Niet zoals ik me had voorgesteld, maar op een bed, in een ziekenhuis en niet meer in leven.
Een afscheid zoals al die andere keren, maar toch ook niet.
Misschien wist zij dat het ons laatste afscheid was, misschien ook niet.
En ik? Had ik het maar geweten.... Dan was ons afscheid zo anders geweest....
❤️
BeantwoordenVerwijderen