28 november. Twee gedenkdagen in één maand.

Overmorgen is het 30 november. Al zeven jaar de sterfdag van Lennard. Ik was er in de jaren voordat Laura stierf de hele maand mee bezig en dacht veel aan hem, en aan alles wat er rond zijn leven en ziek zijn gebeurde. 
Ook zijn laatste dagen voordat hij overleed beleefde ik steeds maar weer en ik bouwde spanning op omdat die dag er aan kwam.

Hoe anders is het nu.
Ik ben er ook nu mee bezig, maar nog meer en groter is daar het missen en het overlijden van Laura, nog maar net een jaar geleden.
Nooit kon ik vermoeden dat die datum, 30 november, die zo belangrijk geworden was om aan terug te denken, zo naar de achtergrond gezet zou kunnen worden.

Want dat is wat er gebeurt: Ik doe het niet zelf, maar het overkomt me. Ik kan niet anders dan vooral bezig zijn met het rouwen om Laura. Er is niet genoeg ruimte voor het rouwen om twee kinderen tegelijk.

Deze week ben ik weer vrij, om de gevoelens die er zijn aandacht te kunnen geven. En dat is nodig, want wat zijn er veel verschillende emoties die door elkaar en over elkaar heen buitelen:

Nieuwe verse rouw en veel verdriet om Laura, en de al wat oudere, maar nog steeds aanwezige rouw, en daarbij ook het verdriet, om Lennard.
Twee verschíllende manieren van rouw ook, omdat het twee verschillende kinderen zijn, waarmee ik mijn eigen unieke band had.
Twee totaal andere omstandigheden waaronder ze zijn overleden.
Opgestapelde rouw, omdat het me voor de tweede keer overkwam om een kind te moeten verliezen, wat maakt dat het zich als het ware vermenigvuldigt.

Die twee processen lijken deze week om de voorrang te strijden, ze vragen beide hun aandacht, terwijl de rouw om één kind al meer dan genoeg energie kost.

Overmorgen is het 7 jaar geleden dat mijn lieve ventje stierf. Ik moet wéér iets bedenken om op een grafje te leggen en die dag door gaan komen.
Het zal weer gaan lukken dat weet ik wel, maar voor de tweede keer deze maand zo’n dag?
Er zijn eigenlijk geen woorden voor…