Ook deze week is vol van herinneringen aan vorig jaar, toen we de begrafenis van Laura voorbereidden.
Maar meer nog dan aan die voorbereidingen, denk ik terug aan hoe Laura in die week nog thuis was.
Wat heb ik nog veel naast haar gezeten en naar haar gekeken, zo lang als het nog kon. Wat was het intens verdrietig maar ook waardevol, om deze week nog samen met haar te hebben, al was ze er eigenlijk ook niet meer bij.
De laatste keren haar haren strelen en haar hand vasthouden.
De laatste keren haar wimpers bewonderen die op jaar stille wangen lagen, die ondanks dat ze zo koud aanvoelden toch nog een klein blosje lieten zien, wat zo kenmerkend was voor haar lieve gezicht.
De dag voordat ze begraven werd ben ik bijna niet meer bij haar vandaan gegaan.
Ik had nog één dag.
Nog één dag om haar te kunnen zien en aan te raken.
Die dag liet ik me niet afleiden door wat er allemaal nog moest, maar ben ik alleen maar naast haar blijven zitten, omdat ik voor het laatst nog van haar kon genieten zoals ze daar lag.
Het leek alsof ze sliep, haar hoofd een beetje opzij gedraaid en met een heel klein glimlachje om haar mond.
Wat was ze mooi, en lief.
Wat was het waardevol.
Maar wat was het intens verdrietig.
Lieve Petra, ik ben je blog tegengekomen net in deze week, de laatste week voordat het één jaar geleden is dat mijn man onverwachts overleed. Ik heb im de afgelopen twee dagen alle posta gelezen. En ik wil je bedanken, omdat je woorden me stimuleren om ook verder te gaan, om mijn weg te vinden in dit verdriet. Maritza
BeantwoordenVerwijderenHallo Maritza, wat bijzonder en goed om dit te lezen!Dankjewel. Ik wens je heel veel sterkte toe deze week en ook alle dagen er na ♡!
Verwijderen