25 november. En nu?

12 November. Een jaar is om. Een heel jaar is het me gelukt om verder te gaan nadat Laura stierf.

Ik vraag mezelf af hoe het me is gelukt.

Terugkijkend was het vooral: Dag voor dag proberen te leven en niet vooruit kijken.

De laatste periode ook: Toeleven naar die 12^e november omdat die dag er nu eenmaal aankwam.
De week er na dacht ik veel aan de week van het definitieve afscheid van Laura.

Maar nu?
Nu begint er weer een nieuw jaar.
En of ik wil of niet, ik word er mee geconfronteerd dat de tijd door gaat, dat dit komende jaar ook geleefd moet worden, zonder Laura.

Weer een heel jaar… Ik moet er niet aan denken.
Het lijkt een onafzienbare periode, met een lange rij van dagen waarop Laura al die dagen niet in mijn leven is.
Het eerste jaar is voor een deel voorbij gegaan in een roes. Het komende jaar begint terwijl de harde realiteit is doorgedrongen. Dat maakt dat ik er erg tegen op zie.

Ik probeer het, dag voor dag, maar wat is dat moeilijk. Want het hele dagelijkse leven is zó ingericht op bezig zijn met de toekomst. Het is onvermijdelijk om daar niet mee geconfronteerd te worden.

Ik moest een nieuwe agenda kopen voor 2019. De eerste afspraken staan er al in, maar op niet één dag zal er een afspraak met Laura in staan.
En ik moest mijn vakantiewensen al opgeven voor het komende jaar. Vakantie? Ik heb geen idee…
Op zulke momenten staat dat volgende jaar groot voor me en overzie ik het niet.

Dag voor dag, en misschien soms week voor week. Dat is het beste.

Ook deze week heeft alweer genoeg aan zichzelf. Over 5 dagen is het de sterfdag van Lennard. Ook deze week is er één van terugdenken en herinneren, terwijl ik eerlijk gezegd nog veel bezig ben met dat hele eerste jaar zonder Laura.
Het geeft een mengeling aan emoties en gevoelens, die maar moeilijk op een rij te krijgen zijn.

Dag voor dag.

Laten komen wat komt en die dag zien door te komen.
Overleven.
Dat is wat het is.
Dat is hoe het moet.