Zeven jaar geleden, ook zo vroeg in de ochtend stond ik beneden in de kamer bij de bedbox van Lennard.
Wat was hij ziek... Zijn kleine lijfje kon niet meer. Het was zo verdrietig om hem zo te moeten zien lijden...
Ik vertelde hem dat hij naar Jezus mocht gaan, en niet veel later stierf hij. Intens verdrietig was ik, maar wat gunde ik hem een leven zonder beperkingen en pijn.
Nu, zeven jaar later is het verdriet om zijn
Het is een rare dag om door te brengen. De sterfdag van Laura nog geen drie weken terug, en de rouw om haar die nog zo groot is, maken dat ik de sterfdag van Lennard op een andere manier beleef dan de voorgaande jaren. Meer op de achtergrond maar toch ook duidelijk aanwezig.
Zoals elk jaar maak ik iets met bloemen die ik vroeg in de ochtend op zijn grafje leg.
Nadat ik bij hem stil sta, loop ik door naar het graf van laura. Daar liggen de bloemen nog die ik zo kort geleden bij haar bracht.
Het is zo veel bij elkaar, het is eigenlijk niet te bevatten. Als ik er bij na ga denken krijg ik het niet op een rij.
Daarom geldt ook voor deze dag dat ik niet verder moet kijken naar de volgende.
Eerst vandaag. Dat is al meer dan genoeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten