Al bijna een jaar lang ging de tijd verder zonder dat Laura er nog bij was.
Bijna een jaar waarin de seizoenen voorbij
Een jaar waarin de wereld doorging en mijn leven stil werd gezet.
Alles ging verder maar zonder Laura.
Elke dag was gevuld met het missen van haar, maar tegelijkertijd waren het lege dagen door datzelfde gemis.
Eén dag is er nog niet geweest: Het herdenken van de sterfdag van Laura. Die moet ik met de jongens dit jaar voor het eerst gaan invullen.
Deze maand zal, nog meer dan anders, staan in het teken van gedenken, stilstaan bij en terug kijken naar wat er toen gebeurde en van het zoeken naar een goede manier om dat te doen.
Deze komende maand ben ik veel vrij. Ik heb al mijn resterende vakantie dagen opgenomen. Niet om vakantie te vieren maar om bewust de tijd te kunnen nemen en stil te staan bij het verlies.
Het is nodig om tijd te nemen, maar tegelijk is het een uitdaging om al die tijd op een goede manier in te vullen.
Niet te veel en niet te weinig doen.
Niet te veel en niet te weinig willen.
Niet te veel en niet te weinig afspreken.
Het is zoeken naar balans.
Aan het einde van de maand is ook de sterfdag van Lennard. Hoewel ik nog steeds vooral bezig ben met Laura, zal ook die dag zijn plek moeten krijgen en zal het de nodige ruimte in gaan nemen in mijn gedachten.
Ik heb nog geen idee hoe het allemaal moet. Het is zo onwaarschijnlijk veel, dat het leven bij de dag het beste lijkt. Om maar te laten komen wat komen moet. Want elke dag heeft, zeker ook deze maand, genoeg aan zichzelf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten