Ik ben in de gezegende omstandigheid dat ik veel vriendinnen heb. Met de één heb ik intensiever contact dan met ander, en met elke vriendin is het contact verschillend en bespreek ik andere dingen. Dat maakt allemaal niets uit. Het is juist fijn en prettig. Het maakt elke vriendschap uniek.
Vandaag app ik met een vriendin die net als ik haar kind heeft moeten verliezen. In de afgelopen jaren heben we hierover veel met elkaar gedeeld. We vinden elkaar in ons gemeenschappelijk verdriet om het moeten loslaten van een kind.
We appen heen en weer en vertellen elkaar zo hoe het met ons gaat en wat ons bezig houdt. Het is waardevol om dit verdriet met elkaar te delen en te begrijpen en voelen wat de ander bedoelt. En andersom, dat de ander jou ook begrijpt.
Het gesprekje via WhatsApp is diepgaand. Eigenlijk zou ik haar daarom nu wel even echt willen spreken, niet via de app maar live. En haar een knuffel willen geven. Hoewel het al wat laat is spreken we af om elkaar direct te zien. We rijden allebei naar de begraafplaats. De plek waar we onze kinderen moesten achterlaten.
Het is al aan het schemeren als we aan komen. De sfeer op de begraafplaats is zo vredig. De lucht kleurt roze-oranje en de merels zingen. Wij staan daar, met het verdriet in ons hart om onze lievelingen. Het contrasteert met de serene rust die er hangt.
We lopen samen. Pratend... Huilend... Om het heimwee dat we voelen en om de pijn die er is. We begrijpen elkaar en troosten elkaar.
We lopen over de paden naar de graven en staan er even stil. We vertellen elkaar hoe we ze missen, elk kind op een andere manier.
We praten over ons verlangen naar het weerzien met hen en spreken de hoop uit dat Jezus snel terug komt. Omdat alles dan voorbij is. Al het lijden, al het verdriet en al het gemis. Omdat het leven zonder onze lieve kinderen zo zwaar is en omdat we weten dat dat niet meer veranderen zal. Totdat...
Als het al bijna donker is lopen we weer terug naar onze auto's. Er loopt een vosje voor ons uit en bij sommige graven staat een lichtje. Kleine lichtjes op de donkere begraafplaats. Het maakt de sfeer nog vrediger.
Wat was het goed en fijn om dit samen te doen. Samen op lopen bij het missen van onze kinderen. Elkaar troosten en bemoedigen. Samen hopen op en verlangen naar de dag dat Jezus terug komt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten