Deze week heb ik contact met de leidinggevende van mijn werk. In de afgelopen periode ben ik er al een aantal keren geweest, voor een gesprek over hoe het gaat, maar ook een paar keer op de groep waar ik werk, om het lijntje te houden en de drempel om ooit weer te gaan beginnnen niet te hoog te laten worden. Vorige week was ik er zelfs een middag voor een verplichte bijscholing.
Als ik daar ben voelt het goed, en ik verbaas mezelf er over dat ik er dan ook helemaal voor de cliënten kan zijn of deel kan nemen aan de cursus. Maar het voelt ook alsof ik in een totaal andere omgeving ben die ver af staat van wat me bezig houdt.
Na afloop ben ik compleet gesloopt.
Het kost me erg veel energie om te schakelen tussen de twee werelden van werk en rouw. Het zijn voor mij nu twee verschillende werelden. Heel langzaamaan probeer ik deze twee steeds een stukje dichter naar elkaar toe te brengen door er even te zijn of af te spreken met collega's.
Mijn streven is om hen zo veel mogelijk een keer te spreken voordat ik weer echt op de werkvloer ben. Het helpt mij maar ook mijn collega's om hiermee een soort ongemak weg te nemen. Door te praten over wat er is gebeurd gaat de lading er wat af. Dat maakt het makkelijker om, als ik weer ga werken, weer 'gewoon' met elkaar om te gaan.
Ik krijg erg veel ruimte van de kant van mijn werk om op mijn eigen tempo terug te komen en dat maakt het er naar toe groeien meer ontspannen.
Ik besef dat ik over een poosje ergens een stap moet gaan maken. Wanneer dat zal zijn kan ik nog niet zeggen, maar het doel is om uiteindelijk weer helemaal terug te keren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten