22 April. Vandaag...

Het luisteren naar muziek neemt voor mij een belangrijke plek in bij het rouwen.
Ik luister heel veel naar de muziek van Sela en de laatste tijd ook van Kinga Bán.

De liederen van Sela zijn doorleefd en hebben diepgang. Ze komen bij me binnen, en ik kan mezelf er in vinden. Ze vertalen mijn verdriet en helpen me om er mee bij God te komen.

De liedjes van Kinga gaan over verlies en afscheid nemen. Maar vooral over leven bij de dag en niet bezig zijn met wat nog moet komen.

Ook deze liedjes spreken me aan en raken mijn verdriet aan. Ik luister ze vanuit het standpunt van de andere kant dan dat Kinga ze schreef en zingt.

Een paar dagen geleden was ik bij een concert van Kinga, als cadeau van een lieve vriendin, met wie ik er samen ben geweest.  Het was prachtig! Beladen, emotioneel, maar zeker ook vrolijk en lief en heel, héél mooi. Ik ben nu, na een paar dagen nog steeds onder de indruk en draai de CD talloze keren achter elkaar.

Het nummer 'Vandaag' is voor mij, zoals voor veel mensen, hét nummer van de CD. Kinga wil vertellen dat het belangrijk is om er nu, vandaag te zijn en niet bezig te zijn met de zorgen van morgen.

De beelden van het filmpje en het lied zelf doen mij stil staan bij Laura en dat ik haar ben verloren. Voor mij is de tekst bijna alleen maar uit te leggen naar het verleden met en de toekomst zonder Laura. Het maakt mijn heimwee naar haar bijna tastbaar.
Tegelijk leer ik ook dat het goed is om
het vandaag te leven.

Dit is vandaag,
het is alles wat je hebt.
Morgen komt later
en gisteren is alweer weg.
Dit is vandaag,
met zijn vreugde en zijn pijn
en je hoeft maar één ding te doen:
Dat is er zijn. 



Als je om je heen kijkt
maar je ziet niet wat je hoopt.
En als het lijkt of je al tijden
zonder toekomst verder loopt.
Bedenk dan, als je zicht verliest:
je loopt in Iemands zicht.
De Aanwezige verlaat je niet,
want de hemel gaat nooit dicht.

Dit is vandaag...

Als ik het filmpje dat opgenomen is bij het strand zie, zie ik Laura voor me.

Ik moet denken aan de weekeinden dat ik haar de afgelopen zomer ophaalde van de kliniek naar mijn vakantie adres aan de kust. Ik zie haar daar weer lopen op het strand, de zee tegemoet.

3 Maanden later zou Laura er niet meer zijn. Gelukkig wist ik het niet, want ondanks dat Laura het zwaar had, hebben we toch twee fijne weekeinden gehad. En konden we van het vandaag genieten. Het zijn mooie herinneringen om te koesteren. Ik denk er met liefde en weemoed aan terug.

❤❤❤

Zo schreef Laura haar naam vaak, met een sierlijke L als hoofdletter.