De dag waarop we hier zoals iedereen heeft, onze ritueeltjes hadden. Samen met Laura een broodje hotdog halen of een oliebol of een ijsje. Samen de kleedjes markt over, gewoon om even de sfeer te proeven en te kijken wat er is op de rommelmarkt.
Toen Laura jonger was zat ze er vaak zelf op een kleedje om speelgoed te verkopen. Of popcorn, samen met en vriendin of een buurmeisje.
Laura genoot er van, en had er altijd zin in. Fanatiek als ze kon zijn, het liefst 's morgens al heel vroeg met haar spullen op pad. En ik mocht haar dan in alle vroegte brengen met al die spullen.
Deze week overvalt het me ineens, dat ik op koningsdag Laura heel erg zal missen. Ik zag het niet aankomen. Het hakt er zo in dat ik een paar dagen van slag ben.
Koningsdag zonder Laura... Het doet pijn in mijn hart. Nooit meer de sfeer met haar samen beleven en samen genieten van de kleine dingen op zo'n dag.
Vorig jaar was ik op koningsdag met Laura in Almere. Het lukte haar toen niet om naar huis te komen en daarom ging ik naar haar toe. Over de markt in het centrum daar en even naar de Mac Donalds. Een heel andere sfeer, door de andere stad, maar ook door de stemming van Laura. Ook vorig jaar was koningsdag al een andere dan in de jaren daarvoor.
Ik krijg het niet voor elkaar om het dorp in te gaan. Ik kan het niet verdragen om de mensen in een feestelijke stemming rond te zien lopen. Muziek te horen en de mensen te zien lachen. Het staat zo ver af van hoe ik me voel...
Als ik even naar de winkel fiets, doen de vlaggen in de straten me pijn aan mijn ogen. Ik doe mijn boodschap zo snel mogelijk en ga meteen weer naar huis.
Ik heb zelf de vlag niet uit gehangen. Ook dat krijg ik niet voor elkaar. Het is geen feest in mijn huis.
Thuis eet ik met de jongens een tompouce en ik kijk TV. Toch iets van koningsdag proeven. Maar het voelt kaal zonder Laura. Ik zou willen dat ze er bij is. En dat is onmogelijk. Ik moet opnieuw gaan leren om deze dag in te vullen, met rituelen zonder Laura.
's Middags pak ik mijn fiets en ik rijd naar de begraafplaats. Op zoek naar rust voor mijn onrustige verdrietige hart. Weg van de feest sfeer die ik niet verdraag.
Aandacht geven aan mijn meisje dat daar stil ligt, begraven onder een zee van tulpen.
Bijna allemaal roze, en een paar oranje... op koningsdag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten