3 april. Een monumentje in de haven.

In de weken voor 31 maart, Laura's geboortedag, is het zoeken naar een goede invulling voor die dag. Het moet passen bij Laura, maar we moeten ook onszelf kunnen zijn. Ik wil proberen om er zo ontspannen mogelijk mee om te gaan, wat eigenlijk niet te doen is. Het zal hoe dan ook een beladen dag worden waar spanning om heen hangt. Dit geldt voor mij, maar ook voor de jongens.

Er is één ding waar we al vrij snel zeker van zijn om te gaan doen en dat is naar de haven gaan. In januari had ik contact met de haven beheerder over het opzeggen van de huur van Laura's plekje. Haar bootje lag  elk zomerseizoen op het terrein van de haven. jolplek 003 was deze plek. De beheerder was erg geschrokken van Laura's overlijden en mailde ons dat hij deze plek het komende seizoen niet wil verhuren uit piëteit voor Laura.

In de afgelopen week heb ik met hem afgesproken dat we op haar verjaardag een herinnering aan Laura neer gaan zetten.
In de middag gaan Wydo en ik naar de haven. We nemen een foto van Laura mee en een aantal rode harten die ik in de afgelopen week heb gemaakt.

Bij jolplek 003 zetten we haar foto neer en plaatsen we de hartjes als een klein monumentje voor haar.
Het komende seizoen mag dit aandenken aan Laura hier blijven staan.

Het is een plek die helemaal bij Laura past. Met het lopen van folders en kranten spaarde ze net zo lang geld bij elkaar tot ze het bootje en de motor kon betalen.

Een jaar of 5 lang heeft ze elke zomer enorm genoten van het varen op het Wolderwijd. Heel vaak ging ze met een vriendin, maar ook wel met één van ons. En soms alleen.
Ze voer naar het eilandje waar ze ging zwemmen en zonnen en kwam zo bruin als alleen zij maar kon worden weer terug, of ze ging naar de overkant naar de Mac Donalds om een ijsje te halen.
Het was echte ontspanning en een manier om op te kunnen laden voor haar.

Nadat we de foto en de hartjes neergezet hebben gaan we het havenkantoor in. De beheerder weet meteen wie we zijn en wil graag even met ons mee lopen naar het plekje. We praten over Laura en hoe zij is overleden. De man is zichtbaar aangedaan en leeft erg met ons mee. Hij vertelt ons dat wij, maar ook Laura's vriendinnen altijd welkom zijn om hier even te zijn of om hier iets neer te zetten of leggen. Zelf wil hij ook bloemen neer gaan leggen.

Wat zijn we geraakt door het meeleven van deze man. En wat is het fijn om op deze manier de gelegenheid te krijgen om hier ook een plekje voor Laura in te richten. Een plek waar ze zo veel heeft genoten en plezier heeft gehad.