De geboortedag van Laura is geweest. In het paasweekeind waarin die dag viel was ook Harrold jarig. Net als Wydo en ik vond hij het een lastige dag om door te komen. Het is een verdrietige gedachte dat Laura voor altijd ontbreekt op je verjaardag .
Al met al was het een heel lang pittig weekeind: Goede vrijdag, Laura's geboortedag, dan Pasen en ook nog Harrold zijn verjaardag.
Ook na 31 maart ben ik weer op de begraafplaats. Als ik bij Laura's graf kom, zie ik dat er veel bloemen liggen, meer dan dat wij er zelf hebben neergelegd. Ik weet niet van wie de bloemen zijn, hoewel ik nieuwsgierig ben, geeft dat niet. Het doet me veel om te zien dat er mensen aan Laura denken en op haar geboortedag naar haar graf zijn geweest om daar een bloem neer te leggen en een kaarsje aan te steken. Het raakt me als ik merk dat haar vriendinnen en anderen haar niet vergeten.
Samen met familie en de steun van veel andere mensen zijn we het weekeind doorgekomen en zijn we een soort van opgelucht dat we dit gehad hebben.
Tegelijk is er het gevoel: En nu? Want er is niets veranderd. Het leven gaat weer verder en we blijven Laura net zo hard missen als daarvoor. Ik moet mezelf als het ware weer bij elkaar pakken en mee verder gaan met de wereld die doorgaat. Het ritme van de dag proberen blijven vast te houden en voorzichtig verder kijken naar hoe het verder moet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten