Na een week kreeg ik in de gaten dat de meesjes nog maar heel weinig kwamen. En weer een paar dagen later zag ik ze helemaal niet meer.
Ik was er verdrietig van. Het kleine beetje troost dat ik zag in die vogeltjes was weggeraakt.
Nog steeds durf ik niet goed te gaan kijken in het nestkastje, want stel je voor dat er nog een heel klein kansje is .... ik wil de vogeltjes dan absoluut niet storen.
In het najaar schreef ik over de bloembolletjes die ik samen met mijn nichtje en haar vriendin overal langs de route naar de begraafplaats plantte.
De afgelopen maanden keek ik of er al wat op kwam. Eerst dacht ik dat er geen plantjes boven kwamen. Maar de laatste maand ging het door het warmere weer ineens snel en kwamen er toch heel veel bollen uit. Nog even en er zou een spoor van narcissen langs de weg staan.
Helaas is ook dit niet doorgegaan. Deze week zijn de maaiers van de gemeente rigoureus aan het werk gegaan en hebben ze, samen met het gras, ook bijna alle narcissen omgemaaid.
Het zijn tegenvaller(tje)s waar ik zelf geen invloed op heb, en waar ik even flink sip van kan zijn. Kleine glimpjes die een beetje troost gaven zijn verdwenen.
Van een paar vroege narcissen heb ik nog een foto kunnen maken, en ook hier in de straat staat bij een aantal bomen nog een narcisje.
Volgend jaar ga ik het weer proberen. Bollen planten langs de weg, maar dan op wat strategischer uitgekozen plekjes. En naast het kastje van Laura wil ik een echt mezenkastje gaan hangen.
Ik wandel naar de begraafplaats en bezoek ik het graf van Laura. Waar de tulpen bloeien en waar de meesjes hun nestje bouwen.
 |
| De eerste uitgekomen bolletjes langs de route |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten