20 April. Een zee van roze tulpen. 🌷🌷🌷

Ineens is het zomerweer. In de afgelopen week zie ik elke dag de tulpen die op het graf van Laura geplant zijn, een stukje groeien. Eerst komt er één uit, maar al snel zijn het er meer.

Het staat prachtig. Samen met de hartjes en de blauwe druifjes die er ook nog steeds staan. Dat wat ik in de week na haar overlijden had bedacht: Een bloemenzee in de lente, is nu geworden zoals ik had verwacht.

Ik krijg deze week van verschillende mensen een foto van tulpjes in hun tuin toegestuurd. Toen zij de bolletjes mee namen naar de begrafenis, hielden ze er ook een paar thuis (of sommigen waren vergeten ze mee te nemen😉) en plantten die in hun eigen tuin.

Zelf heb ik ook een paar tulpenbollen in mijn eigen tuin geplant, die nu ook bloeien. Het geeft me verbinding tussen mij en Laura.

Als ik de foto's zie en de berichtjes daarbij krijg, lees ik dat ze aan Laura denken als ze de bloemen in hun tuin zien staan. Wat mooi en bijzonder! Het doet me goed om deze berichtjes te krijgen en te merken dat er aan Laura gedacht wordt.

De bloeiende tulpen op Laura's graf, bedacht als symbool van nieuw leven. Laura zal weer bloeien zoals God haar bedoeld heeft toen Hij haar maakte. Het geeft uitzicht, en hoop op een betere tijd.

Mijn lieve mooie Laura ligt onder een deken van roze lentetulpen. Het maakt de aanblik van haar graf voor even wat zachter.

Een zee van roze tulpen.

Wat is het mooi...
Wat is het verdrietig...